Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2016

Το Συμπόσιο μπροστά στο συρματοπλεγμα.









Είπα να γράψω- και τελικα, κατέληξα να χαζευω την φωτογραφία για κάμποση ώρα, χωρις να κανω το παραμικρό. Την βρήκα απόλυτα ταιριαστή με την κατάσταση- το συρματόπλεγμα, το αεροπλάνο που τροχιοδρομεί για να πετάξει, ο μουντός ουρανός (άσε που έβρεχε και είχε και τρελη ζεστη και υγρασία). Αλλά, κυρίως, το αεροπλάνο και το συρματόπλεγμα.

Θελω να πω, πες ότι πηδουσα σαν τσιτα πανω απο το συρματόπλεγμα των δυο μέτρων και έτρεχα προς το αεροπλάνο που απομακρυνοταν με τις μηχανες στο φουλ. Και? Τι θα γινότανε? Μηδεν εις το πηλίκο. Παλι θα έφευγε το αεροπλάνο. Μακρυά. Σε άλλες ταχυτητες απο τις δικες μου, σε άλλα ύψη απο αυτα που εγω φτάνω, παίρνοντας μαζι του κάποιον που αγαπω πολύ.

Μηδεν εις το πηλίκο... Ναι, μπορει να είναι μηδέν. Μηδέ ένα. Μα, το όποιο πηλίκο, είναι αποτέλεσμα πολλών διαφορετικών αριθμών, πολλών διαφορετικών πράξεων. Και δεν είναι πάντα, αυτό το μηδεν, αρνητικό- όχι, ψέμματα: το μηδεν δεν είναι καν αρνητικό. Ουτε και θετικό. Είναι το άπειρο που εμπεριέχει μέσα του τα πάντα. Και οι πράξεις που οδηγησαν σε αυτό, το μαθηματικό μηδεν, είναι ζωή. Ζωη και άπειρες Ιστορίες.

Δεν το είχα ξανακανει ποτέ ως τώρα, αυτό με το αεροπλάνο, να πάω δηλαδη εκεί, στα πάρκινγκ του ΙΚΕΑ και του Κωτσοβολου και να περιμενω να δω ένα συγκεκριμένο αεροπλάνο να απογειώνεται, αφου έχω αποχαιρετησει κάποιον στο αεροδρόμιο λίγα λεπτά πριν. Το έκανα σήμερα- και  εκεί που στεκόμασταν με τη Μαρία, έσκασε και άλλος κόσμος που περίμενε να δει το ίδιο αεροπλάνο να απογειώνεται, που περιμεναμε και μεις. Σουρεάλ... Τι σου προσφέρει κάτι τέτοιο? Εμενα μου προσέφερε μερικές στιγμές ακόμη, μεγάλης φρίκης και κλάματος, σαν τη Μαρθα Βουρτση στις παλιές ελληνικες ταινίες, ενα πράγμα. Δεν θέλω να το ξανακάνω. Το δοκίμασα μια και φτάνει. Βέβαια, τουλάχιστον, έτσι που χοροπηδάγαμε και γω και κεινη και κουνουσαμε τα χέρια μας σαν τρελές (και αφου του είχαμε γράψει περίπου που στεκόμαστε), μας είδε απο το παράθυρο (και μαζί με αυτόν και όσοι καθόντουσαν στην δεξιά πλευρά του τεράστιου Boeing). Αν του προσεφερε χαρα αυτό, ΟΚ. Εγω πάντως, δεν το ξαναδοκιμάζω αυτό το σπορ, να παρακολουθω δηλαδη, το αεροπλάνο απο αποσταση 50 μετρων, να περνάει μπροστά μου, να βολτάρει επειδικτικά και μετά να απογειώνεται σαν να μου λέει: πάρε τα @@@ μου τώρα. Μου φάνηκε τραγικό δηλαδη- καπως σαν το χιουμοράκι των αποπανω (ή αποκάτω- δεν ξερω), αλλά να ακους και τα γέλια τους μαζί....

Ήθελα να γράψω πολλά και φιλοσοφικά, απο εκείνα τα ωραία που βγαίνουν απο το κεφάλι μου όταν λειτουργει κανονικα (δηλαδη χαωδώς)- μα, δεν μου ρχονται, γιατι έχω και ζαλάδα και πονοκέφαλο μαζι. Το μόνο, ίσως, που θα μπορουσα να αναλυσω θα ήταν την θεωρία του άλλου μισου. Γενικα, την θεωρώ παγίδα, αυτη την ατάκα "το άλλο μου μισό", αλλά προχθες την συμπεριέλαβα σε ένα κείμενο και μια καλή φίλη μου την έπεσε -και δικαίως- επισημαίνοντας ότι οι άνθρωποι είναι ολοκληροι, ατομικα ο καθένας- και αν δεν είναι, τότε ψάχνουν για δεκανίκι (το πάω εγω ένα βημα παραπέρα). Δίκιο είχε. Αλλά της απαντησα ότι ο Πλάτωνας έχει μια ωραία θεωρία επ αυτου. Την παραθετω εδω (είναι απο το "Συμπόσιο" του).

«… υπήρχε λοιπόν τότε το ανδρόγυνο, που και στην εμφάνιση και στο όνομα αποτελούσε συνδυασμό του αρσενικού και του θηλυκού" τώρα όμως δεν υφίσταται πια αλλά το όνομα χρησιμεύει σαν βρισιά. Έπειτα ολόκληρο το σώμα κάθε ανθρώπου ήταν στρογγυλό, έχοντας ολόγυρα τη ράχη και τα πλευρά. Χέρια είχε τέσσερα και πόδια ίσα με τα χέρια, και πρόσωπα δύο πάνω από κυκλικό αυχένα, ολόιδια μεταξύ τους. Κεφάλι ένα πάνω από τα δύο πρόσωπα που βρίσκονταν το ένα απέναντι στο άλλο και αυτιά τέσσερα και διπλά γεννητικά όργανα, και όλα τα άλλα όπως θα μπορούσε κανείς από αυτά να εικάσει.

Προχωρούσε λοιπόν και όρθιο όπως και τώρα προς οποιαδήποτε κατεύθυνση ήθελε, αλλά και όταν επιθυμούσε να τρέξει γρήγορα, όπως οι ακροβάτες, που φέρνοντας τα πόδια επάνω κινούνται κυκλικά, έχοντας τότε οχτώ σκέλη, στηριζόταν σ' αυτά και μετακινούνταν γρήγορα κυκλικά. Και ήταν τρία τα γένη και τέτοια, γιατί το αρσενικό γεννήθηκε αρχικά από τον ήλιο, το θηλυκό από τη γη κι εκείνο που μετείχε και των δύο από τη σελήνη, γιατί και η σελήνη μετέχει και των δύο. Ήταν δε κυκλικά, και αυτά και η πορεία τους, γιατί ήταν όμοια με τους γονείς τους και ήταν φοβερά ως προς τη δύναμη και τη σωματική τους αντοχή και είχαν πολύ μεγάλη έπαρση. Τα έβαλαν μάλιστα και με τους θεούς, και αυτό που λέει ο Όμηρος για τον Εφιάλτη και για τον Ώτο, για εκείνους το λέει, το ότι δηλαδή προσπάθησαν να ανεβούν στον ουρανό για να επιτεθούν στους θεούς. Ο Ζευς τότε και οι άλλοι θεοί σκέφτονταν τι πρέπει να τους κάνουν και δεν έβρισκαν λύση, γιατί δεν μπορούσαν ούτε να τους σκοτώσουν και, όπως τους Γίγαντες, να τους κατακεραυνώσουν για να αφανίσουν το γένος τους (γιατί έτσι οι τιμές προς αυτούς και οι θυσίες των ανθρώπων θα χάνονταν), ούτε όμως και να τους αφήσουν να παρεκτρέπονται.

Τέλος ο Ζευς σκέφτηκε κάτι και τους λέει: Μου φαίνεται, είπε, πως μηχανεύτηκα έναν τρόπο ώστε και να διατηρηθούν οι άνθρωποι και να πάψει ο εκτραχηλισμός τους, αφού θα έχουν γίνει ασθενέστεροι. Τώρα λοιπόν αυτούς, είπε, θα τους κόψω τον καθένα στη μέση, κι έτσι και ασθενέστεροι θα είναι και χρησιμότεροι σ' εμάς, γιατί θα είναι πολυπληθέστεροι. Και θα βαδίζουν όρθιοι πάνω στα δύο σκέλη. Αν όμως εξακολουθήσουν να παρεκτρέπονται και δεν θελήσουν να ησυχάσουν, και πάλι είπε, θα τους κόψω στα. δύο, ώστε να περπατούν πάνω στο ένα πόδι σα να παίζουν κουτσό. Αφού τα είπε αυτά, έκοψε τους ανθρώπους στη μέση, όπως εκείνοι που κόβουν τα μούσμουλα για να τα ξεράνουν, ή όπως εκείνοι που κόβουν τα αβγά με μια τρίχα. Και όποιον έκοβε, έβαζε τον Απόλλωνα να του γυρίζει το πρόσωπο και τον μισό λαιμό προς την τομή, ώστε βλέποντας το κόψιμό του να γίνει ο άνθρωπος φρονιμότερος και τον έβαζε να γιατρέψει και τα άλλα. Αυτός λοιπόν του γύριζε το πρόσωπο και, τραβώντας από παντού το δέρμα προς αυτό που λέμε τώρα κοιλιά, όπως τα σουρωτά πουγκιά, το έδενε στη μέση της κοιλιάς αφήνοντας ένα στόμιο, αυτό που λέμε αφαλό. Και τις άλλες ρυτίδες τις πολλές τις λείαινε και διάρθρωνε τα στήθη έχοντας ένα όργανο παρόμοιο μ' εκείνο που χρησιμοποιούν οι τσαγκάρηδες για να λειαίνουν τις ρυτίδες των δερμάτων γύρω από τα καλαπόδια. Άφησε όμως λίγες, αυτές που βρίσκονται γύρω από την κοιλιά και τον αφαλό, για να αποτελούν ανάμνηση του παλιού παθήματος. Επειδή λοιπόν η φύση διχοτομήθηκε, ποθώντας το καθένα το μισό του, πήγαινε μαζί του. Και τυλίγοντας τα χέρια του ο ένας γύρω από τον άλλον και αγκαλιασμένοι μεταξύ τους, θέλοντας να ξαναενωθούν, πέθαιναν από την πείνα και την απραξία, γιατί δεν ήθελαν να κάνει τίποτα ο ένας χωρίς τον άλλον. Και όποτε πέθαινε το ένα από τα δυο μισά και παρέμενε το άλλο, εκείνο που παρέμενε επιζητούσε άλλο και αγκαλιαζόταν μαζί του, είτε τύχαινε να είναι το ήμισυ μιας ολόκληρης γυναίκας (αυτό που τώρα ονομάζουμε γυναίκα), είτε ενός άντρα, και έτσι χάνονταν. Τους λυπήθηκε όμως ο Ζευς και μηχανεύτηκε κάτι άλλο, μεταθέτοντας τα γεννητικά τους όργανα μπροστά γιατί προηγουμένως τα είχαν κι αυτά προς τα έξω και η γονιμοποίηση και η γέννηση γινόταν όχι επάνω τους αλλά στη γη, όπως και στα τζιτζίκια. Τα μετέθεσε λοιπόν έτσι αυτά μπροστά και έκανε ώστε μ' αυτά να γίνεται η γονιμοποίηση μέσα τους, με το αρσενικό μέσα στο θηλυκό, ώστε με το αγκάλιασμα, αν τύχει να είναι ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα, να γίνεται γονιμοποίηση και να αναπαράγεται το γένος, ή αν είναι άντρας με άντρα, να επέρχεται κορεσμός από τη συνουσία και να υπάρχουν παύσεις, και να στρέφονται στις δουλειές τους και να ασχολούνται με τα διάφορα ζητήματα της ζωής. Είναι λοιπόν από τόσο παλιά ο έρωτας έμφυτος στους ανθρώπους και τους επαναφέρει στην αρχαία φύση, και επιχειρεί να κάνει από τα δύο ένα, και να γιατρέψει την ανθρώπινη φύση. Ο καθένας λοιπόν από μας είναι κομμάτι ανθρώπου, σαν κομμένος από ένα στα δύο, όπως οι γλώσσες τα ψάρια, κι αναζητεί πάντοτε ο καθένας το κομμάτι που του λείπει…»




Ήθελα να το αναλυσω αυτό, όπως το αντιλαμβάνομαι εγω- θα κανω μια προσπάθεια. Αν δεν βγει κατανοητή, θα φταίει το χάλι που νιώθω: σαν να μου έχουν ξεριζώσει κατι απο βαθιά στο στομάχι και τώρα ουρλιάζει το κενό, τόσο ανυπόφορα που θέλω να κανω εμετό. Ασε που σοβαρολογω: το κενό, είναι υπαρκτό, αισθάνομαι κάθε χιλιοστό του, λες και εκει που βρίσκεται το στομάχι, υπάρχει ένα ολοκληρο τεράστιο όργανο ακόμα, που ξεπερνα το κορμί μου και βγαίνει προς τα έξω και μπροστά. Και άλλο τόσο αληθινός είναι και ο πόνος του ακρωτηριασμένου βίαια κομματιου μου, που αναγκαστικά, πήρε μαζί του φεύγοντας, ο βλαμμένος μου Ερωτας.

Νιώθω απόλυτα ΄"ολοκληρη", κατ αρχην. Είμαι απολυτα ικανη να τα βγάλω πέρα, δεν φοβάμαι την μοναξιά μου, δεν έχω τρελη αναγκη τους άλλους ανθρώπους - ειδικα τους άντρες δεν τους έχω σε καμία εκτίμηση (μπαρδόν κιολας- γκομενικα το αναφερω- και ας ειναι σχεδόν ολοι μου οι κοντινοι φιλοι, άντρες. Αλλο φίλος, άλλο γκόμενος ή ακομα χειρότερα, συζυγος. Συ-ζυγος. Σαν δυο βοδια δεμενα στον ιδιο ζυγό). Δεκανίκι δεν έχω χρειαστει ποτέ στη ζωη μου- αντίθετα, έχω υπάρξει το δεκανικι πολλων αντρών (mea culpa βεβαίως).  Και γενικα, είμαι και μονοχνωτη και κλειστος άνθρωπος και προτιμω την ησυχία μου. Δουλευω πολλες ώρες (ναι, είμαι workaholic μεχρι αηδείας) και επισης, γράφω άλλες τόσες πολλές ώρες και καπου μεσα σε όλα αυτά, θέλω και αρκετες ώρες ησυχίας και απομονωσης απο ολους και όλα. Όποιος με ξέρει, έστω και λίγο, ξέρει και αυτά μου τα χαρακτηριστικά. Μα, κοιτα τωρα χιουμοράκι, που, χωρις καν να τον αναζητησω (ΟΚ- "ζητησα" κατι με έναν εντελως βλακωδη τρόπο κάποτε και το έλαβα έτσι λειψό. Εκτοτε, δεν έχω τολμησει να ξαναζητησω το παραμικρό, αφου κατάλαβα πως δουλευει το πράγμα), συναντηθηκαν οι δρόμοι μας και βρηκα κάτι πολυ ωραία κομμάτια μου, σε αυτόν τον Ανθρωπο. Κομμάτια που, χωρις αυτόν, δεν υπάρχουν. Θέμα χημείας, ίσως. Και όταν φευγει ξαφνικα (καλα, ξαφνικα δεν είναι, αλλά έλα, κατάλαβε και κάτι απο μόνος σου, αναγνωστη, γιατι δεν το χω αποψε), αποκολλάται βίαια όλο αυτό το "πλάσμα" που είναι το εμείς και αποτελείται απο μυρωδιες, ανθρώπινη επαφη, ζεστό δέρμα και χάδια, την παρουσία του γυρω μου κλπ- και αυτό που μένει και που είναι ολόκληρο ("ολον" ασυζητητι κατα τα άλλα) μεν, ουρλιάζει σε παραφροσυνη γιατι ζητάει αυτό που έχασε, αυτό που στερήθηκε απότομα.

Οι άνθρωποι πρέπει να χωρίζουνε όταν πια, δεν έχει ο ένας, κομμάτια να δώσει στον άλλο. Εκεί, πέρα απο κάποιες αντικειμενικες δυσκολίες (που σχεδόν όλες έχουν να κάνουν με τα "δεσμα του γάμου" ή την ανωριμότητα μας να διαχειριστουμε δύσκολες καταστάσεις  και να παραδεχτουμε τις μαλακιες μας και το ότι κάτι τελείωσε είτε μας αρέσει είτε όχι), η διασπαση έρχεται ομαλα. όταν όμως, η διάσπαση έρχεται λόγω αντικειμενικων συνθηκων, ενώσω ο Ερωτας και η Αγάπη είναι ακόμα ζωντανοι και θριαμβευτες, εκεί, ακόμα και το κορμί αρχίζει να ρετάρει. Ο πόνος είναι και σωματικός- πολυ σωματικός όμως. Και νιώθεις κανονικα πόνο, στο σημειο που μεχρι πριν λιγο βρισκόταν το ακρωτηριασμένο σου οργανο- ψάχτε το: ισχύει κανονικα.

Αλλωστε, όλα είναι μέσα στο μυαλό μας. Και ο πόνος ακόμα. Τι να κανω εγω τώρα? Ακομα κυκλοφορει μεσα στο σπίτι - και η ηχω των στιγμων που μοιραστήκαμε, θα κάνει βδομάδες να σβησει.

Γι αυτό σου λεω: κοιτάζω αυτη τη φωτογραφία που τράβηξα (ασε, άλλο ανέκδοτο αυτό: είχε τόσο ήλιο που δεν έβλεπα καν τι τράβαγα και τα μάτια μου ήταν τόσο πρησμένα που δεν θα έβλεπα ουτως ή άλλως) και μου μιλάει. Μου λέει πόσο δίκιο είχε ο Πλάτωνας (ακόμα και αν σημερα, έχουμε μπλέξει εντελως τα φυλα- και κάμποσα άλλα πράγματα, αισθηματα, έννοιες και αναγκες) στην αναλυση του. Στην τελικη, ο Ερωτας είναι κινητηριος δυναμη της ανθρωπινης φυσης, όσο και η αγάπη. Και δεν ξερω αν τον λένε Δια η Αφεντικό ή Θεό ή ο,τι θες- μα, ξέρω πόσο μικρη ένιωσα, εκεί, έξω ακριβως απο το συρμαστοπλεγμα στο πάρκινγκ του αεροδρομίου, παρακολουθώντας ανισχυρη το αεροπλάνο να κάνει την περατζάδα του μπροστά μας και μετά, να απογειώνεται και να χάνεται μέσα στα βαριά συννεφα μεσα σε ενα λεπτο. Ανισχυρη, ασημαντη και αδυναμη να κάνω το παραμικρό για να αλλάξω τον ρου της Ιστορίας.

Μια κουκίδα στον Χάρτη των ανθρώπινων σχέσεων και γω. Μια τόση δα, μικροσκοπικη κουκίδα, αόρατη απο ψηλά.

Και αυτό ειδικα (με τα α-στερητικά), με θυμώνει πολυ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου