Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟΝ








Το εχω συνηθίσει τα τελευταία χρόνια, να γράφω τον πανηγυρικό της ημέρας, οπότε δεν θα χαλάσω το έθιμο.


Μιας και μίλησα για έθιμο- τα έθιμα τα φτιάχνουν οι άνθρωποι, τα δημιουργούν κάθε μέρα που περνάει. Δεν είναι στατικά, δεν είναι κάτι που περιμένουμε έτοιμο για να το ακολουθήσουμε μετά εμείς. Και σίγουρα, δεν είναι κάτι που έρχεται απο το παρελθόν- παρελθόν είναι ήδη η στιγμή που πληκτρολογώ αυτές τις λέξεις, στην τελική- γιατί ως "παρελθόν" να ορίζουμε μόνο τα Χ χρόνια πίσω? Παρελθόν είναι και το τώρα- με κάθε δευτερόλεπτο που περνάει. Για να είμαι ειλικρινής, υπάρχουν ένα σωρό "έθιμα" που ευχαρίστως θα εξαφάνιζα απο το μυαλό των ανθρώπων- το βρίσκω τραγικό να ακολουθουνε τυφλά πρακτικές εκατό και βάλε, χρόνων, απλά και μόνο επειδή έχουν βαφτιστεί (γύρευε πως, απο ποιους και υπο ποιες συνθήκες) έθιμα και κάποιοι άλλοι τα ακολουθούσαν πριν απο αυτούς, σε άλλες συνθήκες. Γιατί να μην φτιάξουμε καινούρια? Ποιος μας το απαγορεύει? Ποιος υπαγορευει,  ορίζει και με ποιο δικαίωμα, το τι θα κάνω εγω, εσυ, ο καθένας?

Την ίδια ακριβώς άποψη έχω και για τους Μύθους. Ο καθένας ακούει την λέξη Μυθος και αμέσως το μυαλό του πηγαίνει στο βαθύ παρελθόν, στην αρχαία Ιστορία κλπ. Λάθος μεγάλο, κατά την ταπεινή μου άποψη. Μύθους βιώνουμε καθημερινά, τώρα, χθες, πέρυσι, αύριο. Αν δεν τους αντιλαμβανόμαστε, τότε το πρόβλημα είναι δικό μας και όχι των Μύθων. Αυτοί, υπ-άρχουν, είτε τους αντιλαμβανόμαστε, είτε όχι. Οι Μύθοι δεν είναι κάτι ωραίο και τρανό μόνο- εμπεριέχουν πολλές σκοτεινές, καταστροφικές, απόλυτα ανθρώπινες, άσχημες, απογοητευτικές, μικρές, φτηνές και φτωχές στιγμές, μαζί με τις ωραίες και τις μεγάλες, απλά εμείς μάθαμε να αγνοούμε την διττή ανθρώπινη φύση μας και να γυρεύουμε διαρκώς το τέλειο. Τι θα πει "τέλειο"?  Ξέρει κανείς αν ο Ηρακλής, ναι, εκείνος του γνωστού Μύθου, έκλαψε, φοβήθηκε, λιποψυχησε στη ζωή του?Αν ήταν ο σωματαράς γκόμενος ή ένας κοντός, κακάσχημος τυπάκος με μεγάλη ψυχή?  Ξέρει κανείς αν η Αριάδνη πέταξε τον Μίτο που οδήγησε τον Θησέα στον Μινώταυρο, εμφορουμενη απο κάποια ανθρώπινη μικρότητα και όχι απο μεγάλα και ιδανικά αισθήματα δικαίου? Ξέρει κανείς αν ο Θησέας ήτανε κάνα λαμόγιο του κερατά και όχι ο ήρωας που μάθαμε να βλέπουμε? Τι ξέρουμε? Ούτε την τύφλα μας δεν ξέρουμε (κυριολεκτώ). Άλλα, εν πάση περιπτώσει, ο σωστός ο Μύθος, αφήνει να φανούν μόνο τα μεγάλα και ωραία κατορθώματα- για να μπορούν οι άνθρωποι, με την ελλειπτική τους φύση, να προσκολλούνται σε αυτόν και να τον αναμεταδίδουν μέσα στο Χρόνο.  Μύθοι, να τους διηγεισαι και να λάμπουν τα μάτια σου- και τα μάτια όσων τους ακούνε απο τα χείλη σου ή θα τους διαβάζουν μια μέρα. Η φωτεινή πλευρά μόνο, δηλαδή- και ποτέ η σκοτεινή που όμως, υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει.

Αυτή την ... μυθική λογική, θα ακολουθήσω, στην παρούσα ανασκόπηση, επικεντρώνοντας στην λαμπρή πλευρά των Μύθων που έζησα μεσα στην χρονιά που πέρασε (όσο μπορώ να το κανω, μιας και πιστεύω ακράδαντα ότι το σκοτάδι μεσα μας, μας δίνει πολύ πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για τον εαυτό μας και για τους γύρω μας). Η φετινή, υπήρξε άλλη μια πολύ ενδιαφέρουσα χρονιά για μένα και νιώθω ευγνωμοσύνη για όλα όσα έζησα, για όλα όσα μοιράστηκα, για όλους τους ανθρώπους που συνάντησα και για όλα όσα πήρα απο τις συναντήσεις αυτές. Ελπίζω να έδωσα και γω με τη σειρά μου, κάτι άξιο Λόγου. Δεν θα αναφέρω ονόματα ειδικά- πιστεύω οτι ολοι οσοι αναφερονται "απροσωπα" στο παρακατω κομμάτι, θα καταλαβουν ποιοι είναι. Στο τέλος, τους μνημονευω όλους μαζί- αυτό είναι το δίκαιο και σωστό. ΟΚ- εκτός απο έναν, αλλά Εκείνος, δικαιότατα έχει διαφορετικη θεση στην Καρδιά μου. 

- Είναι μύθος, λένε, ο "μεγάλος Ερωτας". Δεν υπάρχει, λένε. Κοιτα όμως που υπάρχει και έχει πράγματι μυθικές διαστάσεις. Και ναι: ένας άνθρωπος, μπορει να ξεκινησει απο την άλλη άκρη της γης για να έρθει να σε συναντήσει- και να το κάνει ξανά και ξανά, επειδη αγαπάει αυτό που γίνεται όταν είναι μαζί σου και αυτό που γίνεσαι όταν είσαι μαζί του. Οχι ο θεογκόμενος των δυο μέτρων, με το ατσάλινο κορμί και το θεληματικό πηγουνι. Ενας άνθρωπος με σάρκα και οστά, με Ψυχη με κεφαλαία γράμματα και θέληση που υπερκαλυπτει όλες του τις ανθρώπινες αδυναμίες. Με χιουμορ, σαρκασμό, κοφτερό μυαλό (οταν το θέλει) και τα πιο υπέροχα μάτια. Την πιο υπέροχη αγκαλιά. Και ναι: δεν υπάρχει "δεν μπορώ", αλλά μόνο "δεν θέλησα αρκετά".
           Μην ακούτε βλακείες, όταν γουστάρετε έναν άντρα, εσεις οι γυναίκες. Μην δικαιολογειτε τα αδικαιολογητα. Το έχω κάνει και γω. Δεν μπορει, μωρε/φοβάται/το σκέφτεται/υπαρχουν εμποδια κλπ. Δεν ισχυουνε ποτέ, αυτες οι μαλακίες. Απλά δεν θέλει, δεν γουστάρει αρκετά ή έχει κάτι καλυτερο να κάνει. Αν κάποιος θέλει να είναι μαζί σου, κάνει τα αδυνατα δυνατά για να είναι- ακόμη και αν αυτό μεταφράζεται σε 5 βδομαδες το χρόνο- κάθε χρόνο, σε πείσμα των όποιων εμποδίων, συντηρώντας τους υπολοιπους 11 μηνες πραγματικης απόστασης και μόνο με την δυναμη της θέλησης του. Ξέρεις απο δυναμη της θέλησης? Εγω, άρχισα να ανακαλυπτω σοβαρα την δικη μου, απο την ώρα που το μονοπάτι μου συναντηθηκε με του Ανθρώπου αυτου. Και ακόμη και αν δεν υπάρχει καν εκείνο το "και έζησαν αυτοι καλά και μεις καλύτερα" (άσε που είναι απιστευτα γενικό και λειψό, όπως όλα τα ανθρώπινα ευχολόγια), υπάρχουν σίγουρα στιγμές πολύ δυνατές που είναι μυθικές, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια.
           Ο μεγάλος Ερωτας δεν είναι ποτέ όπως αυτοι που διαβαζουμε στις αισθηματικές Ιστορίες, ούτε έχει σχέση με τα expectations που φυτρώνουν μέσα στο ανθρώπινο μυαλό σαν ζιζάνια σε γόνιμη γη. Είναι βαθιά ανθρώπινος, με τις ελλείψεις του, τις απραγματοποίητες επιθυμίες του, τις απογοητευσεις του, τις μικρότητες, τον πόνο και το κλάμα. Μα μαζί με αυτά, έχει και τα άλλα κομμάτια, τα τόσο δυνατά και συγκλονιστικά που πιθανά μόνο ελάχιστοι να αντέχουν να τον βιώσουν- και ας αναστενάζουν όλοι όταν τον σκέφτονται, τον περιβόητο μεγάλο Ερωτα. Βλέπεις, άλλο η Ιδέα και άλλο η πραγματοποίηση της. Και όσο σκοτάδι, τόσο και φως. Όσα ύψη, τόσα και βάθη. Όσα ωραια και ιδανικά, άλλα τόσα μικρά και άχαρα. Τα παραμύθια είναι κόκκινα σαν αίμα- αυτό, μην το ξεχάσετε ποτέ. Και αν αποζητάτε να ζήσετε ένα παραμύθι, σκεφτείτε πρώτα καλα αν είστε προετοιμασμένοι να το αντέξετε, αν έχετε αυτό που χρειάζεται για να το ζησετε και να το εκτιμησετε όπως του αξίζει- γιατι χρειάζεται και αίμα απο το δικό σας αίμα, για να πάρει ζωή.
         Όπως και να΄χει, τον Μυθο αυτό, τον ζω με απεραντη ευγνωμοσυνη. Και για τα μάτια των πολλών, θα παραμείνει Μύθος -κοινως, όπως αξίζει σε κάθε σωστό Μύθο, αυτό που θα βλέπουν οι άνθρωποι, θα είναι μόνο οι μυθικές του διαστάσεις, εκείνες που τους κάνουν να φαντάζονται, να επιθυμουν και να θαυμάζουν. Τις υπόλοιπες, τις κρατώ για μένα- για να ισορροπώ καλυτερα και να θυμάμαι ότι τίποτα, μα τίποτα στον κόσμο δεν έχει μόνο μια όψη. Και όσο πιο έντονη η μια όψη, άλλο τόσο έντονη και η άλλη.

- Είναι Μύθος, λένε, η "αληθινή φιλία". Συμφωνώ 100%. Είναι Μύθος. Είχα την ευτυχία, μέσα σε αυτη τη χρονιά, να την ζήσω και αυτη, με αρκετους ανθρώπους. Η Αληθινη φιλία δεν είναι κάτι αιώνιο, άφθαρτο και διαρκές. Οι σχέσεις των ανθρώπων δεν είναι μόνο οι ωραίες και ιδανικες στιγμές- αλλά και όλες οι άλλες, που δεν συμβαδιζει κανενας με κανεναν, που είμαστε ξένοι, που γουστάρουμε διαφορετικά πράγματα, που παρεξηγιομαστε, που απογοητευομαστε, που λειτουργουμε διαφορετικα, που σχεδον σε όλες τις περιπτώσεις, χανόμαστε για καιρό και ξαναβρισκόμαστε όταν είναι η ώρα να βρεθουμε.  Οι άνθρωποι έχουμε όλοι σκοτάδια μέσα μας και αυτά βγαίνουν προς τα έξω, όσο και το Φως μας. Και βγαίνουν στις σχέσεις μας επίσης. Οπότε, Αληθινή φιλία για μενα, είναι και πάλι στιγμές. Οι Μυθικές, μόνο. Και τέτοιες, έλαβα φέτος αρκετές.
                 Είναι η στιγμη που ο άλλος σε κοιτάζει στα μάτια με εμπιστοσυνη και σε εκτιμάει τόσο, όσο να δοκιμάσει μαζί σου κάτι επικινδυνο που, αν κάτσει, θα αλλάξει την ζωή και των δυο σημαντικα. Και έχει μέσα του αρκετό Φως ώστε να σε συμπεριλάβει σε ένα εγχείρημα τολμηρό (σκέτο σκοτάδι- χαχαχα.....), που θα μπορουσε κάλλιστα να προσπαθησει μόνο για την πάρτη του, αφου και η ανταμοιβη θα ήτανε όλη δικη του (ωραίο το κοκτέηλ που μας έφτιαξες προχθες, φίλε. Ναι, εκείνο το πορτοκαλι με τις φυσαλίδες. Σε αγαπω πολύ, να ξέρεις. Και σε αγαπω όχι για το εν λόγω εγχειρημα- μα και μόνο που με συμπεριέλαβες σε αυτό, έστω και ως επιθυμία, ανεξαρτητως απο το αν θα πραγματοποιηθει ή όχι). Αληθινη φιλία είναι τα μάτια που κοίταξαν  το δικο μου έτερον ήμισυ με χαρά, βλέποντας το με τα δικα μου μάτια και μόνο, επειδη κάνει εμενα ευτυχισμένη και του είπανε, ζεστά και ανθρώπινα στην πρώτη συνάντηση: "χαίρομαι τόσο που σε γνωρίζω! Εχω ακουσει τόσα για σένα, που νιώθω σαν να σε ξέρω ήδη". (Α, ναι, φίλε? Η γυναίκα σου ειναι υπεροχος Ανθρωπος. Αυτό, κράτα το).
                Αληθινη φιλία είναι επίσης, το να σε συμπεριλαμβάνει στην προσωπική του ζωη με αγάπη, σεβασμό και εκτίμηση, ενας άνθρωπος που σε αγάπησε, πολυ πριν τον αγαπήσεις εσυ. Να στο δείχνει με κάθε τρόπο. Και παρ' ότι δεν φημίζεται και τόσο για την εκφραστικότητα των συναισθημάτων του (σε αυτό, μοιάζουμε πολυ) να σου λέει σε άσχετη στιγμή: "ξέρεις, για μένα είσαι η αδελφή που δεν είχα".
           Αληθινη φιλία είναι, Άνθρωπος που δεν έχεις ξαναδει, να σε εξυπηρετει απο το πουθενά (επανειλημμένως) και όταν την ρωτάς τι αμοιβη θέλει, διότι για δουλειά προκειται, να σου λέει "την αγάπη σου". Κοπελιά? Αυτη τη φορά, θα πάρεις λεφτά (την αγάπη μου την έχεις και το βιβλίο θα έχεις, με αφιέρωση, όταν βρω λεφτά για να το εκδόσω όπως θέλω), γιατι θα χεστουμε.
      Αληθινη φιλία, είναι πολλά: η στιγμή που διαβαζεις το βιβλίο σε κάποια φιλη απο τα παλιά και εκείνη κλαίει γιατί την άγγιξαν κομμάτια του. Η ίδια που, διαβαζοντας κάποιο κείμενο μου (ξερει αυτη), με ρώτησε τι θα έγραφα για εκείνη, αν πέθαινε σημερα. Όσο και η στιγμη με τα πεντε σπουργίτια, σε κείνο το μαγαζί στο Μοναστηράκι.
     Η στιγμή που,  μοιράζεσαι με ανθρώπους στο aftermath ενός θανάτου, που σου ανοιγουν την Ψυχη τους και σε βάζουν μεσα για να δεις τι κρυβεται, εκεί, στα σκοτεινά και προφυλαγμένα βάθη. Κρυβεται μεγάλη ευαισθησία και ενσυναίσθηση- και με τιμά που μοιράστηκες μαζί μου εκείνα τα όνειρα που σε στοιχειωνουν, Γιατρέ μου υπέροχε και Ανθρωπε με κεφαλαία. Ειδικα εσένα, σε έχω μεσα στην Ψυχη μου, όσο δεν φαντάζεσαι.
      Αυτό πια, φέτος, με τον θάνατο που έφερε ζωη, συνεβη δις. Και ναι, αληθινη φιλία ήταν και η στιγμη που ένας άλλος φίλος μου τηλεφωνησε για να μοιραστει μαζί μου τα ασχημα μαντάτα, λεγοντας μου ότι εμενα σκέφτηκε, όταν έμαθε το χρονικο ενος αλλου προαναγγελθέντος θανατου και θελησε να μοιραστει μαζί μου το χάος που ένιωθε.
     Αληθινη φιλία είναι και η στιγμή που συναντάς τον γιατρό σου (αλλης ειδικοτητας, αυτός και χρόνια "δικος μου" γιατρός) και σου δίνει πληροφορείες που χρειάζεσαι για το βιβλίο σου (ωραιος άνθρωπος, αυτός ο γιατρός μου. Ξέρω τι λέω- και δεν έχει να κάνει με το βιβλίο, μα με τον τρόπο που με αντιμετωπίζει γενικότερα. Η επιμονη του να μην με χειρουργησει επεμβατικά κανα δυο φορες την τελευταια 5ετια, μαλλον έσωσε ζωτικης σημασίας όργανα που ακόμα, παρά τα κατα καιρους ρεταρισματα, λειτουργουν ικανοποιητικά).
     Ακομα και η  στιγμη που ένας συνάδελφος που δεν έχεις γνωρισει καν, αφιερώνει χρόνο για να σε βοηθησει να στήσεις μια ιστοσελίδα ή σου απαντάει σε όποιο ερώτημα έχεις, με ευγένεια ψυχης. Ο ιδιος που έχει στησει ένα σωρο ομαδες αλληλοβοηθειας (και ας εχουμε οι ανθρωποι, το χουι να σκοτωνομαστε ακόμα και σε τέτοιες ομάδες: ανθρώπινο ίδιον και αυτό).

Πολλές στιγμες. Απειρες. Αυτές είναι για μενα, αληθινη φιλία. Αυτες και άλλες σαν και αυτες. Οχι οι υπολοιπες, που επίσης αποτελουν κομμάτι αναποσπαστο των ανθρώπινων σχέσεων. Ουτε εγω ή οι άλλοι άνθρωποι.  Στον Μυθο της Αληθινης φιλίας, οφείλουν να ανηκουν μόνο ορισμένες στιγμες. Και η δυναμη τους, αυτων των ειδικων στιγμων, ξεπερνά τον όποιο Χρόνο και τις όποιες ανθρώπινες ατέλειες.

- Είναι Μύθος, λένε, ότι μπορεις να κατορθώσεις κάτι που μοιάζει αδύνατο. Ναι. Μυθος είναι. Τον βίωσα και αυτόν. Εγραψα ένα βιβλίο 400 σελίδων στα αγγλικά (που δεν είναι η μητρικη μου γλώσσα), δουλευοντας παράλληλα 10ωρα και 12ωρα- πως μου έβγαινε το 24ωρο, δεν έχω καταλαβει ακόμη. Και κοιτα που  μπορει τελικα, να αγγίξει τις ψυχες των ανθρώπων, όπως άγγιξε και την δικη μου, παρά τις ελλείψεις στην γλώσσα. Εκανα ένα ταξίδι που θεωρητικά, ήταν αδύνατο να κάνω ( απο οικονομικη, σωματικη και πολλές άλλες αποψεις). Και ένα ακόμα ταξίδι, σε ένα υπέροχο ερημικό νησί που ήταν όνειρο ζωής- απο εκείνα που ο μεγάλος Ερωτας, έκανε εφικτό με την επιμονή του  και την παρουσία του στη ζωή μου. Ο επόμενος Μυθος που θελω πολυ να ζησω, θα είναι η δημοσιευση του βιβλίου μου- όχι, δεν είναι έτοιμο ακόμα- μια άλλη φίλη στρώνει την γλώσσα του. Και ξέρω πόσο δύσκολο της είναι- αυτό και κάμποσα άλλα, μα έχει πείσμα στη ζωη της και έχει καταφέρει πολλά. Αυτό ειδικά, το πείσμα της, το θαυμάζω σε εκείνη πολυ (και ας είναι η μονιμη αιτία διενεξεων μεταξυ μας). 

Οι Μύθοι είναι στιγμές. Στίγματα. Και υπάρχουν. Φτάνει να μπορεις να τους δεις. Ισως είναι απλά, Αγγελοι που κατέβηκαν στην γη. Και όχι, οι Αγγελοι δεν είναι κάτι τυπάκια με λευκα φουστάνια, ξανθά μαλλιά και φτεράκια. Ειναι άνθρωποι, με σάρκα και οστά, με ανθρώπινες αδυναμίες και πάθη, με μετριότητες και ασχημιες, όσο και ομορφιες και μεγαλεία.

Βασίλη, Πένυ, Λουίτζι, Χρύσα, Clay, Αννα, δευτερη Αννα, Πέτρο, Γιώργο, Αντζελα, Θόδωρε, Παναγιώτη, Μπάμπη, σας ευχαριστώ για όσα μου δώσατε φέτος. Και ευχαριστω όλους όσους μου έδωσαν κατι φέτος- είτε αρνητικά, είτε θετικά. Τα "αρνητικα" εχουν επισης την τεράστια σημασία τους- απλά δεν θα μνημονευα ποτέ τα προσωπα που μου τα προσέφεραν. Όπως και δεν θα μνημονευα ποτέ σε ενα επετειακό, αρνητικα δώρα που μπορει να έχω λάβει απο τα ιδια ακριβως προσωπα που μου έδωσαν ωραίες, μυθικες στιγμες. Είπαμε: ο Μυθος της αληθινης φιλίας, θέλει ηρωικα κατορθωματα, για να συντηρηθεί. Και ας νιωθω εγω ευγνωμοσυνη για όλα.

Για όσα μοιραστήκαμε- και εξακολουθουμε να μοιραζόμαστε. Θελω να εξακολουθησουμε να μοιραζόμαστε κι άλλο.... Και ακόμη, σας ευχαριστώ για αυτό που βγάζουν τα μάτια σας όταν με κοιτάζετε (οσων απο εσας εχω συναντησει απο κοντά). Αγάπησα όλες τις στιγμές μας- εκείνες που πιθανα, κάποιος άλλος να προσπερνουσε αβασάνιστα. Εγω όμως είμαι βλαμμένη απο γεννησιμιου και βλέπω τα πάντα με άλλα μάτια, ακριβως λόγω του βλαψίματος μου (το επιβεβαιώνει και η μάνα μου άλλωστε- προς μεγάλη της απογοητευση μαλλον. Μανα? Ακόμα δεν έμαθες ότι οι άνθρωποι κουβαλουν Φως και Σκοτάδι μέσα τους σε ίσες ποσότητες και δεν πρέπει να φοβουνται και να πολεμουν κανενα τους κομμάτι. Χρειάζονται και τα δυο, για να είναι αυτό που πραγματικά είναι. Μα σε αγαπω όπως και να χει, ίσως περισσότερο για αυτη σου την διαρκη πάλη. Εγω, το έχω μάθει καλα, το έχω κάνει κτημα μου, αυτό που σου λεω. Και έχω βρει γαλήνη. Πόσο θα ήθελα να την βρεις και συ, ειδικα αυτη την γαληνη. Θα σου άλλαζε την ζωη.... )

Ετούτο το κείμενο θα ήταν λειψό αν δεν έκανα μια ιδιαίτερη μνεία στον Γερο μου: οταν όλοι υπηρξαν αρνητικοι ή επιφυλακτικοι ως προς το ταξιδι μου στην Αμερικη (τουλάχιστον ως πρώτη αντιδραση), εκείνος, ήταν ο μονος που, αυτομάτως με το που το άκουσε, μου είπε: "να πας. και μην ακους κανενα". Και ηταν αυτός που επέμενε να μείνω κι άλλο εκει. Αγαπω τον Γέρο μου, απιστευτα. Να, ειδικα για κάτι τέτοιες στιγμες του, μεσα σε όλες τις άλλες, τις ανθρώπινες. Το Γέρος δε, κατά το Γέρος του Μωριά, με σεβασμό και αγάπη.

Γρηγόρη. Εσένα, θα σε ευχαριστησω προσωπικά, απο κοντά, μολις διαβάσεις το παρόν κατεβατό. Ειδικά αυτό το "απο κοντά", είναι για μένα, το ωραιότερο και πολυτιμότερο δώρο των φετεινων μου γενεθλίων.

Υ.Γ. Για όσους φίλους και γνωστους, στενοχωριουνται ή παρεξηγουνται επειδη ξεχνάω να απαντησω σε τηλέφωνα/μηνυματα κλπ, μην το παίρνετε προσωπικα (χαχα... ναι- αμαν, αυτη η ατάκα πια): το πιο πιθανό είναι να με έχει πάρει αμπάριζα η δουλεια ή τα γραπτά μου και να βρίσκομαι σε άλλον κόσμο για πολλες, πάρα πολλές ώρες. Μου συμβαίνει όλο και πιο συχνα τελευταία- και ας προσπαθω να είμαι τυπική στις υποχρεώσεις μου (τόσο τις επαγγελματικές, όσο και τις άλλες, της καρδιάς και της Ψυχης).  Το άλλο πιο πιθανό (που τρέχει παράλληλα με το πρώτο) είναι, με το που θα το θυμηθώ ότι κάποιον ξέχασα, να φρικάρω και να επικοινωνησω στο καπάκι- ακόμα και αν αυτό το "στο καπακι" είναι μερες μετά (γελοίο κατασκεύασμα ο Χρόνος, ρε φιλε....) . Να είστε σίγουροι ότι εκτιμώ τον καθε έναν σας, μα, στο μυαλό μου γίνεται μονίμως της πόπης. Και αν φαίνομαι σκληρη και αδιάφορη πολλές φορές, ρε σεις, στην τελικη και γω Ανθρωπος είμαι: φως και σκοτάδι σε διαρκη αποπειρα ισορροπίας δηλαδη. Ακόμη, δεν έχω γίνει Μυθος!

Υ.Γ.1. Παραδοξως, αυτό είναι το μοναδικό κείμενο, ώς τώρα, που γράφτηκε πριν την ώρα του. Και επειδη με προβλημάτισε αυτό, το ανεβάζω επι τόπου. Καποιος Λόγος θα υπάρχει και γι αυτό.....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου