Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

Ερωτος Ερωτήσεις.






Ο Έρωτας είναι ιδιαίτερος Θεός.

Δεν τίκτεται και δεν τίκτει.

Αυτόνομος, θα μπορούσε να ονομαστεί. Μιας και είναι η κόλλα ανάμεσα σε όλα τα άλλα πλάσματα, θεϊκά, ημι-θεϊκά και μή θεϊκά (άθνητα και θνητά).

Αυτόνομο, δεν τον βάφτισα τυχαία: έχει τον δικό του Νόμο και τον δικό του Λόγο. Την δική του δυναμική και τους δικούς του Κανόνες. Και όσο και να προσπαθήσεις να τον φέρεις στα μέτρα σου, αυτό δεν είναι δυνατό. Επειδή Εκείνος έχει τα δικά του μέτρα. Είναι, τρόπον τινά, Αυτόφωτος.

Ο Έρωτας είναι περιέργεια και πείνα του Εαυτού (γνωστά αυτά, φαντάζομαι). Μια πείνα λυσσαλέα και ανυπόφορη, που σκίζει τις σάρκες της Ψυχής, μέχρι να ικανοποιηθεί. Και όταν χορτάσει, μετασχηματίζεται.

Γίνεται Αγάπη, συντροφικότητα, αδιαφορία ή ενόχληση. Έρωτας πάντως, δεν μπορεί να παραμείνει εσαεί. Επειδή είναι πείνα και δίψα και όταν τις χορτάσεις, παύουν να είναι πείνα και δίψα. Απλά πράγματα, δηλαδή. Που είναι και αυτό που συμβαίνει όταν φας το γλυκό που επιθυμείς. Είτε σου άρεσε πολύ (γιατί ήταν αυτό που επιθυμούσες τελικά), είτε δεν το βρήκες του γούστου σου, οπότε κάποια στιγμή, παύεις να το επιθυμείς.

Το ίδιο περίπου, συμβαίνει και όταν το επιθυμείς εσύ, αλλά δεν σε επιθυμεί αυτό. Μια, δυο, πέντε, δέκα εκατό, κάποια στιγμή, αποχωρίζεσαι συνειδητά την επιθυμία αυτή, γιατί δεν έχει νόημα κανένα. Ο Έρωτας είπαμε, απαιτεί να γευτεί, να ζήσει και να χορτάσει. Δεν μπορεί να ζήσει στη φαντασία μόνο- εκτός και αν είσαι δεκαπεντάχρονο. Που δεν είσαι., οπότε, τον αποχαιρετάς και πας γι άλλα.

Και στις δύο αυτές περιπτώσεις (που τον έζησες και α) σου βγήκε ή β) δεν σου βγήκε τελικά - ή που δεν τον έζησες γιατί ήτανε μονόπλευρη η πείνα) , φθίνει ο Έρωτας, σβήνει και μετασχηματίζεται σε κάτι άλλο, είτε αυτό λέγεται φιλία, είτε συντροφικότητα, αγαπη, αδιαφορία, ενόχληση, απέχθεια, αναμνηση- ανάλογα με τον άνθρωπο που το βιώνει. 

Το θέμα μου είναι, τι γίνεται όταν υπάρχει αυτή η πείνα και η δίψα εκατέρωθεν και για όποιο λόγο, δεν γίνεται να χορτάσουνε. Όταν υπάρχει ο Ερωτας εκατέρωθεν, αλλά δεν γίνεται να ικανοποιηθεί η πείνα του. Αυξάνει και γιγαντώνεται σταδιακά (γιατί η έλλειψη αυτό προκαλεί στην επιθυμία) και κάποια στιγμή δοκιμάζεις και λίγο απο το γλυκό και σου κάνει. Οπότε, η πείνα και η δίψα γίνονται χειρότερες ακόμα. Τώρα όμως, εχουν και γεύση (και όχι πια, μόνο ιδέα του πως θα μπορούσε να είναι αυτή  η γεύση). Και δεν ικανοποιούνται απο τα ημίμετρα: θέλουν να καταβροχθίσουν αυτό που δοκίμασαν- και επειδή είναι εντελώς single minded θηρία, δεν μπορούν να υπακούσουν στην όποια λογική του "περίμενε", του "δεν γίνεται τώρα" κλπ. Και τα ημίμετρα που τους πετάς, το μόνο που καταφέρνουν είναι να εξοργίζουν τα θηρία περισσότερο.

Τι μπορεί να συμβεί σε ένα αλυσοδεμένο θηρίο που, φυλακισμένο όπως είναι, ουρλιάζει διαρκώς?

Υποθέτω, δύο τινά:

α) Ή σπάει τα δεσμά του και εξαφανίζεται ή
β) κουράζεται και εξαντλείται και παύει να ουρλιάζει.

Δεν ξέρω να υπάρχει τρίτη εκδοχή, όταν μιλάμε για ένα Θηρίο.

Η πείνα και η δίψα σκοτώνουν τον άνθρωπο μέσα σε ενα μήνα η πρώτη, μέσα σε εφτά ημέρες η δεύτερη. Πάνω κάτω δηλαδή, αναλογα με τον άνθρωπο. Επειδή αρχίζουν να τρώνε τις σάρκες του για να τον συντηρήσουν και κάποια στιγμή, δεν  μένει τίποτα ζωντανό.

 Μπορείς να τον θρέψεις με ορό βέβαια, αλλά δεν είναι το ίδιο: άλλο ο ενδοφλέβιος ορός σε ένα κελί και άλλο το φαγητό και το ποτό που γουστάρεις, όταν το γουστάρεις, επειδή το γουστάρεις και επειδή είσαι ελεύθερος να το απολαύσεις.

Μπορείς να τον παραμυθιάσεις για λίγο τον Έρωτα, στην περίπτωση αυτή- και το καταφέρνεις πιθανόν, επειδή το μυαλό που έχεις λειτουργεί και βάζεις μπροστά τη λογική σου, τις αντοχές σου, την αγαπη που νιώθεις, οπότε του χώνεις ενδοφλέβιο ορό, εκεί που δεν το παίρνει χαμπάρι. .

Μα, ο Έρωτας είναι Έρωτας. Πείνα και Δίψα του Εαυτού. Και πιθανά,εκεί που τον ταΐζεις ψίχουλα με την ελπίδα να έρθει και το κυρίως πιάτο μια μέρα,  μια ωραία νύχτα Εκείνος να αναχωρεί για άλλους τόπους και άλλα πλάσματα που να μπορούν να του ταΐσουν αυτό που απαιτεί. Και να μενεις εσύ πίσω, να προσπαθείς να διαχειριστείς την αναχώρηση του, με τον απόηχο της πείνας και της δίψας ακόμα εκκωφαντικούς μέσα σου.


Δεν ξέρω ακόμα μετά βεβαιότητας. Τις δύο άλλες εκδοχές τις έχω ζήσει και ξέρω πως πάει η Ιστορία, τουλάχιστον όσο με αφορά.

Ετούτη εδώ, δεν μπορώ ακόμη να πω. 




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου