Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

John Keats





“Heard melodies are sweet, but those unheard, are sweeter” 

 “Fine writing, next to doing nothing, is the best thing in the world.”

  “Nothing ever becomes real 'til it is experienced.” 

 “Touch has a memory.” 

  “The only means of strengthening one's intellect is to make up one's mind
about nothing -- to let the mind be a thoroughfare for all thoughts.” 


 “We have woven a web, you and I, attached to this world but a separate world of our own invention.” 

“Nothing ever becomes real till experienced – even a proverb is no proverb until your life has illustrated it”  

“...I leaped headlong into the Sea, and thereby have become more acquainted with the Soundings, the quicksands, and the rocks, than if I had stayed upon the green shore, and piped a silly pipe, and took tea and comfortable advice.” 


Έχεις ποτέ αναλογιστεί, γιατί το άγγιγμα (αφή) , είναι αυτό απο όλες τις αισθήσεις, που προκαλεί τις πιο έντονες μνήμες?

Το άγγιγμα, που είναι απωθηση σωματιδίων και τίποτε άλλο (επιστημονικά ιδωμένο),  το άγγιγμα εκείνο που θα σου φέρνει πάντα έντονες μνήμες, είναι κάτι που ζεις μια φορά: το ίδιο άγγιγμα, δεν θα μπορέσεις να ξαναβιώσεις. Κοίτα όμως τώρα, να δεις: κάθε φορά που τρώω φαγητό της μάνας μου, έχει μια ιδιαίτερη γεύση που πάντα, μου φέρνει στο μυαλό τη μάνα μου. Ένα άρωμα, όποτε και αν το μυρίσω, μου φέρνει μνήμες. Ένα άκουσμα, το ίδιο. Εννοώ, οι μνήμες έρχονται μετά την γεύση/όσφρηση. Το άγγιγμα όμως, δεν σου φέρνει μνήμες επειδή το ξανααισθάνεσαι: στις φέρνει και μόνο η ανάμνηση του. Και αρνητικά να το δεις, κάποιος που έχει υποστεί βασανιστήρια, μια συγκεκριμένη μυρωδιά ή εικόνα, μπορεί να τα επαναφέρει στο νου του πολύ ζωντανά, μα, αν ο ίδιος θυμηθεί συγκεκριμένα "αγγίγματα", μπορεί και να σαλτάρει απο τον πόνο και την ναυτία που αισθάνεται.....

Τόση δύναμη έχει το άγγιγμα.

Νομίζω ότι οι μνήμες αυτού του τύπου, φέρνουν παντα έναν πόνο στην καρδιά: σαν longing ένα πράγμα, έντονη επιθυμία ή νοσταλγία ή τέλως πάντων, οι ηλεκτρικές κενώσεις που προκαλεί η συγκεκριμένη ανάμνηση στον εγκέφαλο, φέρνει έντονο συναίσθημα και στην καρδιά.

Κοίτα πόσο απλά και ταυτόχρονα, πολύπλοκα είναι όλα, ε? Ηλεκτρισμός, νευρώνες και νευροδιαβιβαστές, απώθηση και έλξη σωματιδίων και την ίδια στιγμή, μνήμες..... Νοσταλγία και πόθος και πείνα ή φρίκη και εφιαλτικές εικόνες.

Πιθανά, αυτός να είναι ένας ακόμη τρόπος επαναφοράς του παρελθόντος στο παρόν μας- ή προσθήκης του στο μέλλον μας.

Η ανθρώπινη μηχανή, είναι ένα καταπληκτικό εργαλείο, το οποίο δυστυχώς, δουλεύουμε στο ρελαντί του (και αν....). Χαμηλές στροφές για ένα όπλο που έχει φτιαχτεί για να λειτουργεί στο μέγιστο των δυνατοτήτων του και να μην σπάει ποτέ. Όχι πριν τη στιγμή που ήρθε η ώρα του να σπάσει, φυσικά.

Μα, μέχρι τότε, βούτα στη θάλασσα για να μάθεις πως νιώθει το νερό της, τα βράχια και η άμμος της, τα βρύα και τα ζωντανά πλάσματα της. Αν κάθεσαι στη στεριά και ακούς μόνο ιστορίες, αυτές οι ιστορίες δεν θα γίνουν ποτέ δικές σου.

Και ξέρεις, οι Ιστορίες έχουν μια μοναδική ιδιαιτερότητα: αν δεν τις ζήσεις στο πετσί σου, δεν έχεις ιδέα τι πραγματεύονται.....


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου