Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

ΟΙ ΔΙΑΒΑΘΜΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΛΙΓΟΥ





Η τελευταία φορά που συμμετείχα σε πορεία στο Σύνταγμα, συνέβη ως εξής (για το "τελευταία" μιλάω, κυρίως):

Ήταν εκείνη η φορά που είχαν κατέβει φουλ, γυναικόπαιδα, γερόντια, απλός καθημερινός κόσμος. Άλλωστε τίποτα δεν προμήνυε τι θα συμβεί αργότερα. Μια ακόμη συνηθισμένη Κυριακή στην πλατεία.( Χα!.....)  Η πλατεία ήτανε τίγκα στον κόσμο, εκείνο το απόγευμα: καρότσια, παιδάκια, απροετοίμαστος κόσμος χωρίς καν μια μάσκα του φαρμακείου. Είχα πια, υιοθετήσει το συνήθειο να κάθομαι στην πάνω δεξιά γωνία της Πλατείας, σε σημείο που να μπορώ να φύγω εύκολα και απο όπου είχα οπτική επαφή με όλη την πλατεία και τα πέριξ αυτής. Μόνο που, όταν έσκασαν τα πρώτα κάνιστρα ασφυξιογόνου αερίου ανάμεσα στα πόδια του κόσμου, η ως τότε, αποδεδειγμένα λογική,  επιλογή μου, που είχε δοκιμαστεί ήδη ως αρκετά ασφαλής, άλλαξε άρδην:

Μέσα σε δευτερόλεπτα, βρέθηκα στριμωγμένη ή μάλλον, κυριολεκτικά εγκλωβισμένη, μέσα σε μια μάζα ανθρώπινων κορμιών σε πλήρη πανικό: στην αρχή απο απλό φόβο, μετά, μόλις άρχισαν τα χημικά να εισέρχονται στο αναπνευστικό, ο φόβος έγινε πανικός. Το είχα ξαναζήσει: και γω, την πρώτη φορά, έτσι ένιωσα άλλωστε: πρώτον είναι αδύνατο να ανταπεξέλθεις σε κάτι τόσο οδυνηρό, αν δεν το έχεις βιώσει ξανά και δεύτερον είναι αδύνατο να ανταπεξέλθεις αν δεν βάλεις το μυαλο σου να λειτουργήσει- και αυτό, τέτοιες στιγμές είναι ΠΟΛΥ δύσκολο. Οπότε,μέσα σε δευτερόλεπτα, απλά, δεν ήξερα που βρισκόμουνα (ούτως ή άλλως, τα μάτια είναι αδύνατο να τα κρατήσεις συνέχεια ανοιχτά) και ένιωθα μια τεράστια, πυκνή και τρομοκρατημένη μάζα, να με σπρώχνει - όχι ακόμα χειρότερα: ένιωσα να έχω γίνει κομμάτι της, άθελα μου. Στα επόμενα δευτερόλεπτα, άρχισαν να ακούγονται ουρλιαχτά τρόμου και κορμιά να σκάνε στην άσφαλτο, όπως λιποθυμούσανε κάποιοι. Βλέπεις, το κόλπο είναι να δαμάσεις τον φυσιολογικό πανικό που νιώθει το κορμί και να πάψεις να ανασαίνεις γρήγορα και βαθιά: όσο πιο πολύ ανοίγεις το στόμα, τόσο περισσότερο χημικό παίρνεις μέσα και τόσο περισσότερη ζημιά γίνεται. Κι όμως: οι περισσότεροι, κάνανε ακριβώς αυτό (φοβερό, αν το σκεφτείς....). Το ευτύχημα ήτανε βέβαια, ότι, ήμασταν τόσο στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο, που δεν ποδοπατήθηκε κανείς (ίσως να βοήθησε και το ότι, κάποιοι απο εμάς τους πιο "παλιούς" επαναλαμβάναμε καθησυχαστικά "ήρεμα, ήρεμα, θα περάσει, μην τρέχετε" και διάφορα τέτοια (αν και, αμφιβάλω αν κανένας απο όλους αυτούς τους εντελώς πανικόβλητους ανθρώπους ήτανε σε θέσει να ακούσει το οτιδήποτε εκείνες τις στιγμές).

Το "τελευταία φορά", μου προέκυψε έτσι ακριβώς, μιας και, πέρα απο τις αμφιβολίες και αντιρρήσεις που ήδη είχαν σχηματιστεί μέσα μου απο καιρό για το όλο εγχείρημα, συνειδητοποίησα ότι καμία Μάχη δεν πρέπει να δίνεται αν περιβάλλεσαι απο άμαχους. Πρέπει να έχεις πλήρη ελευθερία κινήσεων, διαφορετικά, θα βρεθείς εγκλωβισμένος.... Και ίσως, αυτό να ήτανε και το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα απο το bootcamp με το όνομα "εχθροπραξίες στην πλατεία".

... Ξεκίνησα να γράφω για τις διαβαθμίσεις αυτού του "ολίγο" και ίσως βγήκα εκτός θέματος, αν και, τώρα που το ξανασκέφτομαι, οχι και τόσο, τελικά: ναι, το "λίγο" έχει πολλές διαβαθμίσεις, που κάθε μια απο αυτές, νιώθει πραγματικά, λίγη. Μα, έρχεται κάποια στιγμή που αντιλαμβάνεσαι ότι υπάρχει ακόμη πιο λίγο και απο το πολύ λίγο και αυτό το πολύ λίγο, μπορεί να γίνει απίστευτα πιο λίγο ακόμη- μέχρι που φτάνει μια στιγμή που απλά, αλλάζεις ολοκληρωτικά το παιχνίδι, εσύ ο ίδιος, εκεί ακριβώς που αυτό το "πολύ λίγο" γίνεται ανούσιο και αυτοκτονικά ανεπαρκές για σένα.

Do not take me wrong: το λίγο, μπορεί να μας διδάξει πολλά- πιθανότατα να μπορεί να μας διδάξει πολύ περισσότερα απο ότι το οποιοδήποτε πολύ. Ίσως, αν μάθεις να διαχειρίζεσαι και να ελέγχεις το λίγο, να μπορέσεις να διαχειριστείς σωστά και το πολύ. Γιατί οι Άνθρωποι, όταν έχουν το πολύ, παρεξηγούν αυτό το "εχω" και κάποια στιγμή, το χάνουν τελείως -  και το πολύ, παύει να νιώθει και να είναι πολύ: γίνεται "τίποτα", πριν προλάβεις καν να ανοιγοκλείσεις τα μάτια. Και μετά, μένουν να αναρωτιούνται που πήγε και το πολύ και το λίγο (αν προλάβουν δηλαδή).

Άσχετο, αλλά, κάθε φορά που βλέπω φωτογραφίες απο πολυπληθείς συγκεντρώσεις σε "πλατείες" και δρόμους- και ακούω τον κάθε ανίδεο να καυλώνει και να ωρύεται , γιατί δεν βγαίνουμε όλοι σαν τα πρόβατα να εγκλωβιστούμε μαζικά στο playground του εχθρού, για να δείξουμε "τη δύναμη μας", κουνάω το κεφάλι μου.....

Πιθανά εγώ να βλέπω άλλα πράγματα στην φωτογραφία, ίσως επειδή την κοιτάζω με διαφορετικό μάτι- αλλά, τα πρόβατα θα είναι πάντα πρόβατα.

 Κανένα ζώο δεν καταφέρνει να ξεφύγει απο τη Φύση του.

Είναι θέμα blueprint.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου