Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

ΠΟ(Υ)ΘΕΝ-Α





"Εμείς δεν είμαστε για πουθενά", έλεγε μόλις χθες, γελώντας σε μια φίλη, ξέροντας το βάσανο του να ζεις σε έναν κόσμο διαφορετικό απο των υπολοίπων. .

"Πουθενά....." παρατήρησε ο Ερμής αργότερα που του το είπε, ικανοποιημένη με την Σκέψη της λες και είχε ανακαλύψει την Αμερική. "Γιατί πουθενά και όχι πουδενά?" συνέχισε με εκείνο το διαπεραστικό βλέμμα του Άθνητου, που ώρες ώρες, της έσπαγε τα νεύρα. Το βλέμμα του, ίσως λόγω του μη-χρώματος των ματιών του, τέτοιες ώρες ήτανε περίεργα οξύ και ψυχρό: σαν χειρουργικό ατσάλι.

Εκείνη τη στιγμή, δεν της βγήκε κάτι αρκετά εξ-υπνο να του απαντήσει, μα τώρα που θυμότανε τη συνομιλία τους, της ήρθε: απο το πόθεν, Ερμή και όχι απο το ουδέν..... Όλοι έρχονται απο κάπου και πάνε προς κάπου, οπότε το πουθενά περιλαμβάνει το α στερητικό και το πόθεν.

Απο (το μη) που.

(το: "κι ως που", η ίδια τουλάχιστον, απέφευγε να το ρωτήσει εδώ και πολύ καιρό- άπειρες οι κατευθύνσεις και οι καταλήξεις, τόσο άπειρες, που έφταναν στο Θάνατο και πάλι πίσω. Κυριολεκτικά. )

Πιθανά ολοι αυτοί οι Άθνητοι, να προέρχονται απο ένα μη-μέρος, απο ένα πόθεν που δεν υπάρχει οριοθετημένο, όπως για τους κοινούς θνητούς. Οι Αθάνατοι άλλωστε, ήτανε πάντα άλλη Ιστορία και δεν είχαν ποτέ (ούτε και έχουν, ούτε και θα αποκτήσουν) καμία σχέση με αυτό που νομίζει ο κόσμος.

Αυτό το τελευταίο, το θυμήθηκε ξανά, ακούγοντας τη φωνή ενός Ανθρώπου που έκλεισε τον τρέχοντα βιολογικό του κύκλο ως κύριος Κ., πριν περίπου 70 χρόνια. - Μη φανταστείς τίποτα υπερφυσικό: μια μπομπίνα με αφηγήσεις του για μια απο τις πιο μελανές σελίδες της σύγχρονης Ιστορίας, που βρέθηκε να περιμένει υπομονετικά την εγγονή του να την ανακαλύψει (και να την μετατρέψει με επιμονή σε digital ήχο) και την γράφουσα να ΤΟΝ απο-καλύψει, μέσα απο την Αρχαία Σκόνη. Άκουσε προσεκτικά την πρώτη ώρα της διήγησης του (εποχές αμέσως μετά τον Πόλεμο του '40, απο το στόμα και την οπτική ενός Ανθρώπου που προσέφερε ΕΡΓΟ τέτοιο, που άλλαξε τον ρου της Ιστορίας, με μια του Σκέψη), κοιτώντας τον αιθέρα γύρω της, για να μην αποσπάται η συγκέντρωση της και καπνίζοντας το ένα τσιγάρο μετά το άλλο. Η φωνή του γέμιζε τον χώρο και κείνη, κρατούσε και την ανάσα της, ακίνητη και με τις τρίχες όλες όρθιες, μην τυχόν και χάσει την παραμικρή αλλαγή της φωνής του, την παραμικρή Σκέψη που έβγαινε απο το μυαλό ενός πλάσματος εν έτει 1948 και έφτανε στο 2014 τόσο ζωντανά.

Ο Gramps (χαιδευτικό εκ του grandpa), το παρατσούκλι που του έδωσε η ίδια (και όχι η εγγονή του: για εκείνη είναι απλά: ο παππούς), βρισκότανε εκεί μαζί τους. Η φωτογραφία του, είχε περίοπτη θέση στον τοίχο της φίλης της- αλλά η ίδια, δεν την κοίταξε παρά μόνο δύο φορές: μια με το που την εντόπισε και μια φεύγοντας, που του είπε καληνύχτα. Δεν χρειαζότανε άλλωστε: οι φωτογραφίες δεν μπορούν να δώσουν αίσθηση παρά ελάχιστα- και αυτή ακόμη η αίσθηση, είναι εντελώς παραπλανητική συνήθως. Δεν μπορούν να αποδώσουν τον πόνο, το φόβο, το κλάμα, την αποφασιστικότητα, τη μοναξιά του διαφορετικού, τη χαρά ή τον Έρωτα. Ειναι απλά το κλικ μιας στιγμής, που μένει παγωμένο για πάντα.

                 H φωνή όμως... αααα... αυτή, είναι άλλη Ιστορία......  Ήτανε δε, εξόχως ιδιαίτερο το γεγονός ότι, ο Gramps/κύριος Κ., μιλούσε αργά και με διακοπές μετά απο κάθε λίγες φράσεις- λες και ήξερε ότι, 70 χρόνια μετά, ο Κωσταντίνος (νεαρός με μακρύ μαλάκι και εξαιρετική ταχύτητα στην πληκτρολόγηση) θα κατέγραφε σε κείμενο τα λόγια του, την ώρα ακριβώς που ακούγονταν απο την παλιά μπομπίνα και πήγαινε τη Σκέψη του αργά, για να προλαβαίνει εκείνος να την καταγράφει.

Στο background ακουγόντουσαν και όλοι οι ήχοι μιας άλλης εποχής: η φασαρία του δρόμου κάτω απο το παράθυρο του γραφείου του, το χαρακτηριστικό ντριν του τηλεφώνου της εποχής, τα τακούνια της Γραμματέα του- ακόμη και η πίπα που άναβε ο ίδιος κατα διαστήματα. (Μη σου πω ότι ακουγότανε και ο καπνός της πίπας του ακόμη.).

Η Ιστορία, λοιπόν, επιβεβαιωμένα, δεν είναι ποτέ αυτή που γράφεται στα επίσημα βιβλία. Δεν είναι καν αυτή που γράφεται στα κατάστιχα των νικητών ή των ηττημένων. Δεν είναι, ακόμη παραπέρα, ούτε αυτή που ξέρουν αυτοί που την στήνουν.

Η Ιστορία είναι αυτή που διηγούνται αυτοί που βρίσκονται στο πουθεν-α στερητικό- και ξέρεις γιατί?

Γιατί, παρά τα σχέδια των "μεγάλων", υπάρχουν πάντα εκείνοι οι ιδιαίτεροι Άνθρωποι που, με μια τους Σκέψη (όπου Σκέψη, η βίωση της και η πραγματοποίηση της ήσυχα και χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς "συμμετοχές" και "μαζί" και άλλα τέτοια γραφικά προς βρώσιν της μάζας), αλλάζουν τον ρου της Ιστορίας...... Οι υπόλοιποι, ας ψάχνονται για οργανωμένες προσπάθειες, για επαναστάσεις και τέτοια γραφικά που βολεύουν ωραιότατα την μικρή τους ύπαρξη (και τα σχέδια άλλων).

Ας πούμε ότι, η προσπάθεια ολοκληρωτικής εξάλειψης των κατοικούτων ετουτη τη Χώρα, έχει ξαναγίνει κι άλλες φορές. Ανεπιτυχώς, ακόμη και κάποιες απο αυτές που όλα έδειχναν ότι θα στέφονταν με απόλυτη επιτυχία, ακριβώς επειδή υπήρξαν Άνθρωποι σαν τον Gramps. Ετούτη η Γη, έχει μέλι, μάλλον. Αλλιώς δεν εξηγείται το πράγμα. Και λέω η Γη και όχι οι άνθρωποι, γιατί αυτοί είναι αμελητέα ποσότητα (και ποιότητα) στην σχεδόν ολοκληρωτική πλειοψηφία τους- εξ ου και οι επανειλημμένες προσπάθειες εξαφάνισης τους (τι- νόμιζες ότι αυτοί είναι ο στόχος? χαχαχαχα.......ο στόχος είναι να εξαλειφθούν αυτοί, ώστε  να αδειάσει ο τόπος και να τον παραλάβουν οι "σύμμαχοι" ανενόχλητοι ρε....... ). .

Το πόθεν, ίσως.

Ένας πνιγμένος αναστεναγμός έσκισε ξαφνικά την ησυχία, προσγειώνοντας την πίσω στο τώρα: στο γραφείο της, μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή.  Μετά, άκουσε το όνομα της και σηκώθηκε αυτόματα, λες και την τραβούσε μαγνήτης. Ο Ερμής ταξίδευε σε άλλες σφαίρες πραγματικότητας εδώ και ώρα, μα το κορμί του, άλλαξε στάση επάνω στο στρώμα και μισοκοιμισμένος, μουρμούρισε το όνομα της, ψάχνοντας την μέσα στον ύπνο του. Αυτό το ανθρώπινο, πια. ....

Πλησίασε αργά την κοιμισμένη του μορφή και σκύβοντας, απόθεσε ένα απαλό φιλί στο μάγουλο του.  Έμεινε για λίγο εκεί, να αισθάνεται την ανάσα του στο στόμα της  και γύρισε πάλι στο γραφείο της. Το δικό της ταξίδι τώρα δα, δεν γινότανε μέσω του Μορφέα, αλλά μέσω μιας φωνής απο το πουθεν-α.

Ο Μορφέας θα ερχότανε αργότερα.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου