Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

ΑΛΜΑ ΣΤΟ ΚΑΙΝΟ




Είναι κάτι μέρες τώρα, που νιώθω και πάλι ότι βρίσκομαι στο κατώφλι μεγάλων και ολοκληρωτικών αλλαγών.


Περίεργο συναίσθημα και δύσκολο να το περιγράψω- τελευταία, οι λέξεις δεν μου κάθονται με ευκολία- ή ίσως απλά, γίνεται όλο και πιο δύσκολο για μένα να τις μοιραστώ (να άλλη μια κοσμογονική αλλαγή).....

Πριν περίπου ενάμιση χρόνο, το είχα περιγράψει κάπως έτσι:
"Αρχίζω να ψιλιάζομαι ότι οι πιο κοσμογονικές αλλαγές έρχονται όταν δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που να επιθυμείς, να ποθείς ή να πιστεύεις. Όταν τίποτα και κανένας, δεν σε καλύπτει, καμία ιδέα, κανένας στόχος, τίποτα.
   Αυτό το τίποτα, σε ανθρώπους σαν και μένα, που αμα βρουν στόχο, δεν βλέπουν τίποτα πέρα απο αυτόν, είναι απόλυτα ανατριχιαστικό, σαν έλλειψη οξυγόνου, ένα πράγμα. Αν δεν υπάρχει κάποιος που να επιθυμώ, αν δεν υπάρχει καμιά ιδέα που να με γεμίζει, αν δεν εχω τίποτα να προτείνω, αμαν, τι είναι αυτό τώρα????
       Αν κοιτάζω στα μάτια κάποιον (που πριν κάποιο διάστημα τον κοιτούσα και του έλεγα το Χ πράγμα με απόλυτη πίστη και φλόγα) και τώρα δεν έχω τίποτα να του μεταλαμπαδεύσω, τι γίνεται τώρα?
     Αν μέχρι χθες, ένιωθα ότι έχω βρει το άλλο μου μισό και το δεχόμουνα όπως μπορούσα να το εχω, αλλά σήμερα (παρ' ότι το ποθώ ακόμη αυτό το άλλο μου μισό και ξέρω ότι αυτό ακριβώς είναι) δεν θέλω πια, γιατί δεν μπορώ να έχω αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ που θέλω (αλλά και γιατί πια, δεν είμαι εγώ αυτή που ήμουνα πριν), τι γίνεται τώρα?
  ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΩΡΑ?
(αυτό το ερώτημα, με βασανίζει). Τίποτα απο όσα έζησα, πόθησα, ερωτεύτηκα, αναζήτησα, επιθύμησα, δόθηκα,, δεν μου κάνει πια. ....... δεν μου κάνουν πια. Δεν τα θέλω. Ξέρω τι ΔΕΝ θέλω, αλλά ΔΕΝ ξέρω τι θέλω. Είναι σαν ένα κενό. Κανένα όνειρο, που έστω, να νιώθω ότι γεννιέται και είναι στα σπάργανα. Στάση των πάντων.
Ίσως έρχεται μια στιγμή, που αλήθεια, είσαι στο κενό. Σαν προετοιμασία για κάτι νέο. Σαν να είσαι στο κατώφλι μιας ακόμα πόρτας, που δεν ξέρεις τι κρύβει απο πίσω, σαν το μετέωρο βήμα του πελαργού, ένα πράγμα.
Ίσως αυτή να είναι η προσωπική Κοσμογονία του καθενός. Η στιγμή που συνειδητοποιεί ότι αυτά που αγάπησε, πίστεψε, επιθύμησε, έφτιαξε, πόθησε, δεν του κανουν πια ή δεν υπάρχουν πια. Ίσως τότε να είναι ανοιχτός πραγματικά, στο καινούριο ο καθένας μας, ίσως εκείνη να είναι η στιγμή που καλείς κοντά σου αυτό που θα σε πάει παραπέρα."
 _____________________________


Τότε ακόμη, αναρωτιόμουνα ψιλοπανικόβλητη για όλα αυτά, επειδή ήταν η πρώτη φορά που, συνειδητά, βίωνα αυτή την αλλαγή, αλλά ακόμη, δεν ήξερα να απαντήσω αυτό το "τι γίνεται τώρα", γιατί δεν το είχα ζήσει ως τότε.......

Σήμερα, με απαντημένα μερικά ακόμη ερωτήματα, έχω να παρατηρήσω τα εξής:

Πρώτα αλλάζεις απο μέσα.
Αλλάζεις εσύ.

Και αν δεν φοβηθείς αυτή την αλλαγή, αν δεν της αντισταθείς, αν δεν προσπαθήσεις να κρατηθείς με νύχια και με δόντια απο τα ξέφτια όσων έζησες, αν αντέξεις αυτό το απίστευτα οδυνηρό μεσοδιάστημα του ... μετέωρου βήματος, της στάσης των πάντων, τότε,  ξαφνικά, αλλάζει και το έξω απο εσένα, το γύρω απο εσένα. Μπορεί να συμβεί σταδιακά ή απότομα. Το σίγουρο είναι ότι, στην αρχή, πιθανά να μην μπορέσεις να αναγνωρίσεις την αλλαγή ως αυτό που πραγματικά είναι. Θα νιώσεις όμως, κάπως σαν να επισκέπτεσαι ένα καινούριο χώρο, στην αρχή.

Το αν αυτός ο καινούριος χώρος θα γίνει δικός σου, εξαρτάται απο πολλά και αυτά τα πολλά, εξαρτώνται επίσης, απο εσένα.

Άσχετο, αλλά. το μοναδικό πλάσμα που έχει μείνει σταθερά στη ζωή μου, μέσα απο ατελείωτες αλλαγές (που πιθανά να φόβιζαν τον οποιονδήποτε μέσο άνθρωπο) είναι ο Ερμής. Σταθερά, είπα και όχι σταθερός. Υπο την έννοια ότι ρέει και εκείνος. Αν δεν έρεε, θα είχε φύγει μαζί με όλα τα υπόλοιπα ξέφτια. Ο Ερμής όμως (φύσει και θέσει Αυτός, μιας και η αναφορά σε Εκείνον δεν γίνεται με την έννοια του ψευδωνύμου, ετούτη τη φορά), δεν είναι ξέφτι και δεν είναι καν άνθρωπος. Δεν βγαίνει κατά παραγγελία και δεν φεύγει κατα παραγγελία. Εμφανίζεται όποτε Εκείνος θεωρεί ότι είναι η στιγμή να το κάνει- και αυτό, δεν συμβαίνει συχνά. Αλλά εδώ και δύο χρόνια, είναι κοντά μου- τόσο κοντά, όσο και μακρυά (ταιριαστό το βρίσκω...).  Και μυθολογικά να το δεις, ο Ερμής υπήρξε ο πιο σταθερός σύντροφος των Ψυχών στα μεγάλα ταξίδια: ψυχοπομπός και μυστικοσύμβουλος και οδηγός αναμεσα στους Κόσμους και πολλά πολλά άλλα.....  Τα μάτια του, τα έχω δει ελάχιστες φορές στην πραγματική τους διάσταση, αλλά τα περιέγραψα κάποτε (πολύ πριν τα δω), με ανατριχιαστική λεπτομέρεια. Πολύ αργότερα, παίζοντας με μια ανθρώπινη φωτογραφία, "είδα" επιτέλους, εκείνα τα μάτια ξανα. Μου κόπηκε η ανάσα τότε- και αφού θυμήθηκα να ανασάνω ξανά, έψαξα και βρήκα ξανά εκείνο το κείμενο με την περιγραφή τους. Απόλυτη ταύτιση.


Ξέφυγα πάλι......Ως συνήθως, απο αλλού ξεκινάω και αλλού καταλήγω. (έτσι ολοκληρώνονται οι ορθές Σκέψεις).

Ίσως αυτό να συμβαίνει και στην Ζωή τελικά:  να ξεκινάς να πας κάπου και να καταλήγεις κάπου αλλού. Αλλιώς, μην θεωρήσεις ότι έζησες- μιας και Ζωή, είναι όλα όσα δεν φαντάστηκες ποτέ ότι θα ζήσεις (ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα, ούτε στους πιο τρελούς σου εφιάλτες).

Τέλος πάντων....
Απο την απορία μου εκείνη πριν ενάμιση χρόνο, το μόνο συναίσθημα που παραμένει αναλλοίωτο, είναι αυτό το φοβερά άβολο της απόλυτης στάσης των πάντων. Αυτό ειδικά, δεν ξέρω αν ποτέ, θα μπορέσω να το συνηθίσω και να το βιώσω πιο ανώδυνα.Αυτό το "άλμα στο κενό".....

Κατα τα άλλα, επιμένω ότι δεν υπάρχουν απαντήσεις- παρά μόνο νέες ερωτήσεις προς διερεύνηση. Αν φτάσεις να ζητάς απαντήσεις ή κάτι κάνεις λάθος ή κάτι φοβάσαι. Αν φτάσεις δε, να ζητάς την ίδια απάντηση στην ίδια ακριβώς ερώτηση, απο τον ίδιο ακριβώς άνθρωπο, μάλλον κάτι φοβάσαι.

Και ο Φόβος, δεν ταιριάζει,στους ζωντανούς- τουλάχιστον, όχι αν λειτουργεί ως τροχοπέδη.

Σκέφτομαι τώρα ότι, πολλοί άνθρωποι καταλήγουν να ζουν ζωές χωρίς καμία αλλαγή, όχι επειδή δεν την επιθυμούν, μα κυρίως, επειδή δεν τολμούν να αντιμετωπίσουν τον φόβο του άγνωστου που αυτή η επιθυμία φέρνει μαζί της και επειδή αρπάζονται απο την επιθυμία τους για κάτι που δεν υπάρχει, παρά μόνο μέσα στο μυαλό τους. Είναι εκείνες οι διαβαθμίσεις του "θέλω", που έλεγα κάποτε....

Αλλά, αν καταφέρεις να δαμάσεις τον φόβο, να τον "ιππεύσεις" (που έλεγε και ένας φίλος μου κάποτε, για μένα), έρχεται μια και μοναδική στιγμή, που νιώθεις σαν να αιωρείσαι στο κενό του καινού.....  Ιλιγγιώδες συναίσθημα- το ομολογώ. Αυτή η μια και μοναδική στιγμή, μπορεί να διαρκέσει λεπτά, ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια. Και είναι βαριά πολύ και ατελείωτη.

Μετά, έχεις φύγει μπροστά.

Και ακόμη και την ώρα που το βιώνεις αυτό, δεν έχεις ιδέα, αυτό το "μπροστά" τι ακριβώς σημαίνει για σένα και που θα σε οδηγήσει......









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου