Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

ΠΡΟΣΩΠΟ-ΓΡΑΦΙΕΣ





Νομίζω ότι μια βασική απόδειξη ότι το σώμα του καθενός είναι μια στολή για κάτι άλλο που υπάρχει απο μέσα, είναι ετούτο:

Σου'χει τύχει ποτέ να κοιτάξεις ξαφνικά τον Εαυτό σου σε ένα καθρέφτη (στο ασανσερ, ας πούμε) εκεί που δεν το περιμένεις ή είσαι απορροφημένος σε σκέψεις άσχετες και να αισθανθείς ότι βλέπεις κάποιον αλλο?


Πολλές φορές, μιλάμε με έναν άνθρωπο χωρίς να εχουμε εικόνα του πως είναι εμφανισιακά και αυτό που βγάζει, είναι τελικά, τελείως διαφορετικό απο την εξωτερική εμφάνιση του (είτε κορμί είτε πρόσωπο, είτε και τα δύο). Μπορεί μέσα να υπάρχει ένα πνεύμα ζωντανό και αεικίνητο και απ εξω, ένα κορμί βαρύ και δυσκίνητο ή ένα πνεύμα παλιό, πολύ παλιό και απ έξω, ένα πρόσωπο αθώας παιδούλας . Ή και αντίθετες εκδοχές: ένα εντυπωσιακό σώμα ή πρόσωπο και απο μέσα, το απόλυτο τίποτα ή ένα πλάσμα φοβισμένο και δειλό.

Άσχετο, αλλά, ξέρεις τι άλλο έχω παρατηρήσει? Οτι κανένας άνθρωπος δεν τα έχει όλα: μπορεί να είναι όμορφος εξωτερικά, αλλά κενός απο μέσα. Ή να έχει ένα υπέροχο πρόσωπο και ένα σώμα ψιλοχάλι ή παχουλό. Ή ένα σώμα γαμάτο και ένα πρόσωπο χάλια. Ή μια φοβερή εξυπνάδα σε ένα προβληματικό κορμί. Αυτές οι αντιθέσεις, πάντα με εντυπωσιάζουν: επειδή σε κάθε παρόμοια αντίθεση, εγώ τουλάχιστον, διαπιστώνω την ισορροπία της φύσης. Επειδή η ισορροπίαπροϋποθέτει  αντίθετες δυνάμεις ή καταστάσεις ή ιδιότητες.

Θα μου πεις, υπάρχουν ανθρωποι μέτριοι ή ουδέτεροι σε όλα τους: μυαλό, εμφάνιση, ψυχή, όλα προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση, σε γενικές γραμμές...... Τίποτα να ξεχωρίζει προς τα πάνω ή τα κάτω. 'ισως αυτό να είναι ιδέα μου βέβαια. ίσως ο κάθε άνθρωπος να έχει κάτι πολύ ξεχωριστό, πάνω του ή μέσα του και αντίστοιχα, κάτι πολύ ουδέτερο και συνηθισμένο. Κάτι πολύ όμορφο και κάτι εξ ίσου άσχημο. Κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον και κάτι εξίσου αδιάφορο. Κάτι εντυπωσιακά έντονο και κάτι εξίσου έντονα ανύπαρκτο.

Σκεφτόμουνα τώρα οτι υπάρχουν πλάσματα που το μυαλό τους κάνει έντονη ... φασαρία, ενώ φαινομενικά (εξωτερικά δηλαδή) αυτό που βγάζουν είναι πραότητα και ησυχία. Και το αντίθετο: εξωτερικά σκέτη φασαρία και απο μέσα, τίποτα.....

Απο την αλλη, πολλές φορές έχω παρατηρήσει ότι αν κάποιος ρέπει ιδιαίτερα προς την κακία (ας μου συγχωρεθεί η χρήση της λέξης: δεν έχω πως αλλιώς να το περιγράψω), αυτό, σταδιακά, αρχίζει να ποτίζει και τα χαρακτηριστικά του πρόσωπου του. Το ίδιο και αν ρέπει προς την χαζομάρα ή την μικροπρέπεια ή το κουτσομπολιό ή την ανοησία και πάει λέγοντας. Ομοίως αλλάζει η όψη του ανθρώπου, αναλογα με την ζωή που ζει. Δες το πιο απλό παράδειγμα όλων: πάρε δικές σου φωτογραφίες σε διάφορα στάδια της ζωής σου, πλάι σε διαφορετικούς ανθρώπους ίσως και παρατήρησε το πρόσωπο σου. Όπου τελικα, δεν είναι "ο χρόνος" που αλλάζει την όψη μας, αλλά οι εμπειρίες που ζούμε και ο τρόπος που τις διαχειριζόμαστε και φιλτράρουμε την πληρωμη του λογαριασμού.

Και επειδή το κορμί είναι πράγματι μια στολή, κανείς δεν γέρασε επειδή περάσανε τα χρόνια. Γέρασε στα 25 του επειδή αποφάσισε να γεράσει/παραιτήθηκε/δεν έμαθε να εκτιμάει την κάθε στιγμή ή έμεινε νέος ως τα 80 του, επειδή έζησε το κάθε του λεπτό σαν να ήτανε το πρώτο και το τελευταίο, με τον ίδιο ενθουσιασμό που θα είχε ένα μικρό παιδι.

Όσο για εκείνη την ρήση "τα φαινόμενα απατούν", περικλείει μεγάλη αλήθεια μέσα της. Πολύ μεγάλη.

Τα φαινόμενα και απατούν και επαιτούν και απαιτούν.

Ανάλογα με την οπτική του καθενός πάντα.......




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου