Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

ΚΩΝΑΡΙΟ




"Απεχθάνομαι τον κεντρικό φωτισμό- στο'χω πει? Ενα δυνατό φως πάνω απο το κεφάλι μου, απλά με ενοχλεί- πως το λένε: πονάνε το μάτια, το κεφάλι, όλα. Ξέρεις, μερικές φορές, όταν πέφτει η ματιά μου σε τζαμαρίες σπιτιών και βλέπω εκείνα τα σκληρά και αλύγιστα φώτα στο ταβάνι, αναμμένα τέρμα, σκέφτομαι ότι δεν θα έμπαινα ποτέ εκεί μέσα, ακόμη και αν με προσκαλούσανε "

Την κοιτάζω όπως μιλάει και θυμάμαι ένα σπίτι, εκεί προς το χωριό μου στην Αρκαδία, που, κάθε φορά που περνούσα απο κεί και ήτανε βραδάκι, απο το μεγάλο πλαϊνό παράθυρο που έβλεπε στο δρόμο, ξεχυνότανε ένα γλυκό, ζεστό φως απο κάποιο επιδαπέδιο φωτιστικό. Όχι σκοτεινό-φωτεινό, εντελώς φωτεινό φως, αλλά, γλυκό- τόσο όμορφο ένιωθε στα μάτια, που σαν να σε προσκαλούσε να μπεις μέσα.Το φωτιστικό φαινότανε και αυτό απο το δρόμο: είχε ένα υπέροχο παλιού τύπου, καπέλο, ανοιχτόχρωμο και μάλλον υφασμάτινο..... Άσχετο, αλλά, τώρα που το θυμάμαι το συγκεκριμένο σπίτι και την ημέρα αμα το δεις, είναι βαμμένο σε ένα υπέροχο χρώμα: κάτι ανάμεσα σε κόκκινο της Σιένας και σωμόν. όχι απο αυτά  τα χρωματάκια της σειράς: ο ιδιοκτήτης του πρέπει να αφιέρωσε χρόνο για να το διαλέξει (και οχι, δεν μοιάζει με αυτά που διαλέγουν οι διακοσμητές).

Θα μου πεις, τι κάνω τώρα? Σου μιλάω για φώτα και φωτισμούς? Και πως μπορεί στην τελική, ένα φως να είναι φωτεινό ή σκοτεινό? Το Φως είναι φως και το Σκοτάδι, σκοτάδι.

Να μου επιτρέψεις να έχω διαφορετική άποψη επ' αυτού.

Έχεις ακούσει για τα λευκά κελιά? Αν δεν έχεις ακούσει, ψάξε το λίγο και θα εκπλαγείς απο τις καταστροφικές επιπτώσεις που έχει το τεχνητό φως σε συνδυασμό με το λευκό χρώμα στον άνθρωπο, όταν υποβάλλεται αποκλειστικά και συνεχόμενα μόνο σε αυτό. Αν θέλεις, έχω και ενα βιβλίο να σου δώσω να διαβάσεις σχετικά- ή μάλλον, άσε: επειδή μάλλον θα βαρεθείς να το κάνεις, θα στο περιγράψω εγώ:

« Η αίσθηση ότι το κεφάλι εκρήγνυται σε χίλια κομμάτια. Η αίσθηση ότι ο εγκέφαλός σου συρρικνώνεται σαν αποξηραμένο φρούτο. Η αίσθηση ότι σε διαπερνά συνεχώς ηλεκτρικό ρεύμα, ότι κατουράς την ψυχή σου από το σώμα σου .Η αίσθηση ότι το κελί ταξιδεύει, ξυπνάς, ανοίγεις τα μάτια σου και το κελί ταξιδεύει. Το απόγευμα , όταν το φωτίζει ο ήλιος ξαφνικά μένει ακίνητο, αλλά εσύ έχεις την αίσθηση ότι κινείσαι. Δεν μπορείς να καταλάβεις αν τρέμεις από το κρύο ή από τον πυρετό. Για να μιλήσεις με κανονική ένταση χρειάζεται να προσπαθήσεις όπως όταν θέλεις να κραυγάσεις. Δεν μπορείς να διακρίνεις τη σημασία των λέξεων, μόνο να τη μαντέψεις. Δεσμοφύλακες, προαύλιο μοιάζουν να είναι από ζελατίνη. Η αίσθηση ότι καίγεσαι από μέσα σου. Η αίσθηση ότι αν έλεγες τι συμβαίνει, αν το άφηνες να βγει από μέσα σου, θα ήταν σαν έριχνες στο πρόσωπο του άλλου βραστό νερό. Δεν υπάρχει βαλβίδα ρύθμισης για τη λυσσασμένη επιθετικότητα που σου γεννά ο χώρος. Συνειδητοποιείς πως δεν έχεις καμιά πιθανότητα επιβίωσης. Ο χρόνος και ο χώρος είναι μπερδεμένοι μεταξύ τους. Νιώθεις πως βρίσκεσαι σ’ ένα δωμάτιο με παραμορφωτικούς καθρέπτες. Τρεκλίζεις..Η αίσθηση ότι σε έχουν γδάρει.»

Άσχετο και πάλι, αλλά κάπου διάβαζα ότι το σκοτάδι βοηθάει να μην  ασβεστοποιηθεί ο εγκεφαλικός αδένας της Επίφυσης ("Κωνάριο", στην παλιά ιατρική ορολογία- τυχαίο θα είναι το όνομα.....), ο οποίος εκκρίνει ορμόνες που επηρεάζουν καθοριστικά βασικές μας νευρολογικές λειτουργίες. Άκου τώρα, τι άλλο κάνει το Φως και το Σκοτάδι: το Φως, μέσω της επίφυσης πάντα, που είναι ο κύριος παραγωγός μελατονίνης στο σώμα μας, επιταχύνει την αίσθηση του χρόνου, ενώ το σκοτάδι την επιβραδύνει..... Ο χρόνος είναι ένα απόλυτα ρυθμιζόμενο σύστημα και όχι κάτι ανεξάρτητο απο εμάς, οπότε, απλά και λαϊκά να στο πω: μην αναρωτηθείς γιατί γερνάς γρήγορα....

Οπότε, κοίτα να δεις (απο τις ορθότερες εκφράσεις, αυτή.....): να προσέχεις το "άπλετο φως" και όσους πρεσβεύουν ότι είναι θιασώτες και υποστηρικτές του.....


Τι κουβέντα έπιασα απόψε?

Δεν ξέρω.... Εγώ, όπως πάντα, Σκέψεις κάνω- μετά, απλά, με αφήνουν και πετάνε στον αέρα........







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου